پیام امام خمینی به مناسبت شهادت آیت الله شهید سید محمد باقر صدر

بسم اللَّه الرحمن الرحیم‏

إنا للَّه و إنا إلیه راجعون‏

با کمال تأسف حسب گزارش جناب آقاى وزیر خارجه که از منابع متعدده و مقامات کشورهاى اسلامى به دست آورده است و حسب گزارشاتى که از منابع دیگر به دست آمد. مرحوم آیت اللَّه شهید سید محمد باقر صدر و همشیره مکرمه مظلومه او– که از معلمین دانش و اخلاق و مفاخر علم و ادب بود- به دست رژیم منحط بعث عراق با وضع دلخراشى به درجه رفیعه شهادت رسیده‏ اند.

شهادت ارثى است که امثال این شخصیت هاى عزیز، از موالیان خود برده ‏اند؛ و جنایت و ستمکارى نیز ارثى است که امثال این جنایتکاران تاریخ، از اسلاف ستم پیشه خود مى ‏برند. شهادت این بزرگواران که عمرى را به مجاهدت در راه اهداف اسلام گذرانده‏ اند، به دست اشخاص جنایت کارى که عمرى به خون خوارى و ستم ‏پیشگى گذرانده ‏اند، عجیب نیست؛ عجب آن است که مجاهدان راه حق در بستر بمیرند و ستمگران جنایت پیشه، دست خبیث خود را به خون آنان آغشته نکنند. عجب نیست که مرحوم صدر و همشیره مظلومه‏ اش به شهادت نایل شدند؛ عجب آن است که ملت هاى اسلامى و خصوصاً ملت شریف عراق و عشایر دجله و فرات و جوانان غیور دانشگاه ها و سایر جوانان عزیز عراق از کنار این مصایب بزرگ که به اسلام و اهل بیت رسول اللَّه- صلى اللَّه علیه و آله- وارد مى ‏شود،  بى ‏تفاوت بگذرند و به حزب‏ ملعون بعث فرصت دهند که مفاخر آنان را یکى پس از دیگرى مظلومانه شهید کنند.

و عجب تر آنکه ارتش عراق و سایر قواى انتظامى، آلت دست این جنایتکاران واقع شوند و در هَدم اسلام و قرآن کریم به آنان کمک کنند.

من از رده بالاى قواى انتظامى عراق مأیوس هستم؛ لکن از افسران و درجه داران و سربازان مأیوس نیستم و از آنان چشم داشت آن دارم که یا دلاورانه قیام کنند و اساس ستمکارى را برچینند، همان سان که در ایران واقع شد؛ و یا از پادگان ها و سربازخانه‏ ها فرار کنند و ننگ ستمکارى حزب بعث را تحمل نکنند.

من از کارگران و کارمندان دولت غاصب بعث مأیوس نیستم؛ و امیدوارم که با ملت عراق، دست به دست هم دهند و این لکه ننگ را از کشور عراق بزدایند.

من امیدوارم که خداوند متعال بساط ستمگرى این جنایت کاران را درهم پیچد. این جانب براى بزرگداشت این شخصیت علمى و مجاهد، که از مفاخر حوزه ‏هاى علمیه و از مراجع دینى و متفکران اسلامى بود، از روز چهارشنبه سوم اردیبهشت به مدت سه روز عزاى عمومى اعلام مى ‏کنم، و روز پنجشنبه چهارم اردیبهشت را تعطیل عمومى اعلام مى‏ نمایم، و از خداوند متعال خواستار جبران این ضایعه بزرگ و عظمت اسلام و مسلمین مى‏ باشم.

و السلام على عباد اللَّه الصالحین.

دوم اردیبهشت ۵۹

روح اللَّه الموسوی الخمینى‏

(صحیفه امام، ج‏۱۲، ص: ۲۵۳ و ۲۵۴)